Categorie archief: Blog

Ik kies natuurlijk omdat ik niet anders kan!

Natuurlijk kiezen is hip en happening. Vrijwel dagelijks kunnen we kennismaken met nieuwe producten, betere manieren voor een duurzamer bestaan. Aanbieders van workshops en trainingen die je leren hoe je het best natuurlijk leven kan.
Ik kies natuurlijk”, Het is er uit voor je er erg in hebt, zo makkelijk gezegd. Maar wat bedoel je dan eigenlijk? 

Sommigen bedoelen dat ze alleen biologische voedingsproducten gebruiken, vrij van chemische toevoeging of genetische manipulatie, kiezen voor een duurzaam leven, natuurvriendelijke materialen, gescheiden afval. Voor anderen is ‘natuurlijk kiezen’ een aanduiding voor keuzes maken vanuit jezelf inclusief consequenties.

Een levensweg van vallen naar opstaan.
Ik behoor tot die laatste groep. Voor mij betekent ‘natuurlijk kiezen’, leven vanuit mijn eigen natuur in de meest letterlijke zin. Wat hoort bij mij, wat hoort niet bij mij? Voelt de grond waarop ik leef als mijn thuis? Welke voeding doet mij werkelijk goed? Tussen welke mensen voel ik mij werkelijk senang. Kan ik in relaties met anderen zijn en tegelijk mijn eigen natuur volgen?

Waar kan ik in meegaan, en hoe doe ik dat zonder dat ik daarbij mijn eigen aard tekort doe? En zo niet, op welke manier kan daar dan het best toe komen?
Het is een levensweg van vallen naar opstaan. Het maakt me sterker, zelfverzekerder en doelen zoals ik die voor me zie bereik ik steeds makkelijker. Natuurlijk kiezen maakt een eerlijk en betrouwbaar mens van me. Slechts één bron waar je uit kan tappen, geen gespleten tongen, twee gezichten, dubbele bodems.

Weten wat we eten
Ik denk dat onder andere hieraan de populaire behoefte aan een natuurlijk leven ten grondslag ligt. We willen tegenwoordig beter weten wat we eten, we willen meegaan in beslissingen maar niet voordat we alle feiten kennen en leven zonder verborgen risico’s. We willen simpelweg geen leugens meer, niet voortdurend worden verleid andermans paden te belopen, onze idealen inleveren in ruil voor de bescherming van een collectief ‘samen’ maar andersdenkenden.

Zo te leven vraagt om een altijd wakker bewustzijn, het maken van heldere beslissingen met soms ingewikkelde consequenties en grote offers. Maar omdat het mijn keuzes zijn kan ik de uitsluiting die beslissingen soms met zich meebrengen goed dragen. Zijn de offers die ik breng een verrijking in wat ik doe, ook als dat pijn doet, of dat het lijkt dat ik mezelf daarmee tekort doen.

Erkenning
Een voorbeeld. Toen ik in 2005 mijn eerste praktijk begon, was het moment dat ik het emaillen bord van de beroepsvereniging waar ik als erkend gediplomeerd natuurgeneeskundig therapeut bij was aangesloten een moment van trots. Dat bord stond symbool voor 5 jaar keihard werken met resultaat, erkenning, bij de groep mogen horen die vanuit dezelfde ethiek gezond welzijn bevorderen wil. Dat bord naast je deur liet dat aan de wereld zien. Een trots die verse collega-therapeuten herkenden en waarover we konden lachen.

Toen ik in 2015 mijn tweede en huidige praktijk startte heb ik bewust de keuze gemaakt mij niet meer aan te sluiten bij een op mijn vak van toepassing zijnde beroepsvereniging. Het was een besluit van binnenuit. De reden hiervoor is de volgende: In de afgelopen zeker twintig jaar is er in Nederland een interessante beweging gaande die steeds luider roept dat we zuinig moeten zijn op de natuur, de natuur moeten eren en naar haar luisteren. Tegelijkertijd worden in één en diezelfde beweging exact die natuurlijke eeuwenoude kennis en middelen verbannen en de mond gesnoerd omdat de bron ervan een economisch-financiële is, wijd vertakt in regulier wetenschappelijke instituties en overheid.

Ethiek en overheid
Het is deze overheid die zich met de jaren stevig heeft weten te verankeren in de wereld van de zorgverzekeraars. En zo is het dat in Nederland, steeds meer natuurlijke complementaire behandelwijzen niet meer voor vergoeding in aanmerking komen, natuurlijke complementaire opleidingsinstituten in een rare spagaat worden gedwongen willen ze erkenning krijgen van de overheid. En zo ook de beroepsverenigingen voor natuurgeneeskunde. Het verdrietige van de zaak is dat zij daar meestal in meegaan.

Beroepsverenigingen volgen de richtlijnen die hen door de overheid, via de zorgverzekeringen wordt voorgeschreven. En dus zie ik de laatste jaren collega-therapeuten , die al jarenlang kwalitatief zeer bekwaam en succesvol hun praktijk voeren, van de ene bijscholing naar de andere hossen, niet die bijscholing die hun natuurgeneeskunde bevordert maar verplicht regulier medische over anatomie en pathologie, willen ze niet worden uitgesloten van de beroepsvereniging. Want zegt deze, dat is een vereiste van de zorgverzekeraar. Want zeggen die op hun beurt, zo wil de overheid het nu eenmaal zien.

Voor veel collega’s geeft dit dilemma’s en een ieder vind hierin zijn eigen manier. Mijn manier was de weloverwogen keuze niet mee te gaan op die weg die de beroepsvereniging mij oplegt omdat deze weg niet strookt met mijn innerlijke waarheid omtrent de essentie van natuurgeneeskunde. Niet zolang zij zich laten besturen door een overheid die de ethische waarden van natuurgeneeskunde ontkent. Een direct gevolg hiervan is dat ik mijzelf hierdoor uitsluit van deelname en erkenning door die beroepsvereniging. Men als mogelijke consequentie uitsluiting van praktijkvoering in een groepspraktijk, kans op vergoeding voor cliënten.

Natuurlijk kiezen is vooral jezelf en wat je doen komt erkennen, dat geeft kracht.
Maar wat het mij brengt is vele malen beter. Ik kan werken op mijn eigen wijze waarin ik mij in mijn vak en bijscholing slechts richt op die vlakken waar mijn grootste kracht liggen en wat dus mijn kwaliteit versterkt. Het levert mij energie en tijd op, ik volg geen opgelegde scholingsverplichtingen die niets met mijn werk te maken hebben. In mijn prijsstelling houd ik rekening met het feit dat vergoedingen in mijn praktijk niet aan de orde zijn, ook al ben ik erkend gediplomeerd, volg ik supervisie en bijscholing. De keuze is aan de cliënt. Ik merk dat dit besluit mij sterker heeft gemaakt ook in mijn wezen van therapeut, ik ben er nog steviger in gaan staan. Nu niet meer vanwege dat diploma of het emaillen bord naast mijn deur maar vanuit mijzelf, omdat dit werk deel van mijn weg is, mijn natuur. Het weerhoud mensen niet te komen, ik trek juist mensen aan, op zoek naar manieren om overeenkomstig hun natuur te leven in de wereld van nu, en hierin een spiegel, een stukje begeleiding vragen. Natuurlijk kiezen is voor mij geen keuze, ik kies natuurlijk, gewoon omdat ik niet anders kan!

Babet M.Ch. Bruns,  maart 2017

Voor het volledige overzicht van de blogs, maar ook andere van mijn activiteiten op IkkiesNatuurlijk.nl klik je op http://ikkiesnatuurlijk.nl/blog/babet-m-ch-bruns/

Zomer 2016: uitstralen, loslaten, verzamelen en bundelen.

‘WE ZIJN WEER BEGONNEN’ …… Zowat de meest gehoorde kreet de afgelopen week. En het is waar, de twee maand durende zomerperiode van ander eten, nieuwe plekken, landerig hangen, vage afspraken die makkelijk kunnen afgezegd wánt vakantie. Een tijd voor veel cliënten ook van ‘even geen ge-therapie’. Een periode die begint met uitstralen en loslaten en overgaat in een periode van verzamelen en bundelen wat kracht geeft en van waarde is.

Over uitstralen gesproken, deze zomer verscheen mijn boek!
Als ik dit naar mijn eigen afgelopen zomer vertaal dan was er van landerig hangen beslist geen sprake. Wel was het een periode van uitstralen en loslaten en ben ik nu alweer enkele weken heel druk met verzamelen en bundelen van alles wat krachtig is en kracht geeft.

Deze zomer verscheen namelijk mijn boek, Het verwenste kind. Een autobiografische roman waar ik vier jaar lang met hulp van velen hard aan heb gewerkt. Een boek die bepaalde aspecten van adoptie, kindermishandeling, doodswens en levenswil zichtbaar maakt. In het midden van deze zomer, zondag 17 juli stond de presentatie er van gepland in Amsterdam. De opkomst was even spannend. Vanwege de zomervakantie die hier in Noord Holland dat weekend begon, en op andere plekken in het land al begonnen was, en omdat het die dag de eerste mooi-weer zondag van de zomer was. Maar ze waren er gewoon vanuit alle hoeken van het land kwamen vrienden en genodigden om de presentatie bij te wonen. Het was een super ontroerende bijeenkomst. Een lovende speech van de uitgever, het moment waarin ik het eerste exemplaar uitreikte aan Serko Mamoribo Carels als afgevaardigde van de organisatie Jongwijs, (ervaringsdeskundige jongeren en jongvolwassenen uit pleegzorg) één van de doelgroepen die ik bij het schrijven op het oog had. Het was allemaal warm, fijn en positief. Over uitstralen gesproken!

Adoptie, kindermishandeling, doodswens en levenswil in het licht.
Inmiddels, na zo’n zeven weken kan ik erover zeggen dat het boek op prachtige wijze zijn weg vind, ik van verschillende lezers positieve reviews ontvang, en bedankjes voor mijn verwoording van hun pijn. Interviews voor artikelen staan op stapel en ik ben in afwachting van verschillende boekrecensies. Er komen verzoeken voor sessies door mensen uit een zelfde of soortgelijke levensthema’s. Midden in de laatste fase van de zomer dus nog: verzamelen en bundelen van alles wat krachtig is en kracht geeft. Het boek Het verwenste kind gaat over mij, ik was dus dat verwenste kind. En in september geboren, de twaalfde om precies te zijn, in de zomer dus nog, een zomerkind ben ik dus ook!

Aandacht!
Ik wil in deze blog aandacht vragen voor dit boek. Om de levensthema’s die het beschrijft om de onwetendheid, en de mis(ver)standen op die levensgebieden. 

Onzichtbaarheid en zichtbaarheid
De autobiografische roman Het verwenste kind bevat levensthema’s van adoptie en kindermishandeling, en gaat in essentie over onzichtbaarheid en zichtbaarheid. Over de verwarring die het geeft als je je probeert onzichtbaar te maken en de chaos die het creëert als je je zichtbaar maakt. Maar waarom zou je dat doen? Antwoorden daarop worden in het boek stukje bij beetje gegeven in de losse fragmenten die samen een levensweg vertellen van iemand die er niet had mogen zijn.

Preview
Wat kun je zeggen over onzichtbaarheid?
Kun je onzichtbaar zijn en toch bestaan?
Ik geloof dat dat kan,
het was mijn eerste ervaring met deze wereld.

Wat onzichtbaar is, kun je niet aanraken.
Ik was onzichtbaar en de wereld raakte mij niet aan.
Je kunt dus onzichtbaar zijn terwijl je bestaat.
Ik ben dat jaren geweest,
althans in de wil of het wezen van anderen.

Op een dag had ik er genoeg van.
Ik wilde niet meer alleen bestaan,
ik wilde ook zichtbaar zijn.
Ik kwam erachter dat ik, om zichtbaar te worden als mijzelf,
terug moest naar het begin van mijn bestaan.

Babet M.Ch. Bruns

Voor het volledige overzicht van de blogs, maar ook andere van mijn activiteiten op IkkiesNatuurlijk.nl klik je op http://ikkiesnatuurlijk.nl/blog/babet-m-ch-bruns/

De kracht van verbeelding bij therapie

” De mens bezit een zichtbare en een onzichtbare werkplaats. De zichtbare is zijn lichaam, de onzichtbare zijn verbeeldingskracht. De verbeeldingskracht kan helen of ziek maken, al naar gelang de wijze waarop ze wordt ingezet ”

Paracelsus, Zwitserse geneeskundige en alchemist 1493-1541.

Imaginatie of anders gezegd, verbeeldingskracht is de werking waarbij men zich om te beginnen een innerlijk beeld maakt om dat vervolgens feitelijk vorm te geven. We doen dit al vele malen per dag.

Iemand zegt tegen je: “Stel je nou es voor dat je die prijs wint?!” Onmiddelijk treedt er in je systeem van alles in werking. In je geest ontstaan als vanzelf de meest fantastische voorstellingen van de reis die je al jaren had willen maken maar het geld niet voor had, je hartslag verhoogt en je bloost van opwinding bij dit idee. Gewoon omdat je het voor je ziet. Als je bedenkt wat je vanavond wilt gaan eten schotelt je verbeeldingskracht je met het grootste gemak een heerlijke maaltijd voor waar je nu al van watertand.

Psychoneuro-immunologie
Dat de kracht van de verbeelding sterk is bevestigen diverse moderne hersenonderzoeken. Die wijzen uit dat beelden een sterkere uitwerking hebben dan woorden. Beelden hebben een duidelijk suggestief karakter. Als we ons een bepaalde situatie met alle mogelijke bedreigingen voorstellen, stijgt of zakt onze bloeddruk, raast ons hart. De huid wordt nat of koud. Dat alles gebeurt zonder dat de betreffende toestand zich daadwerkelijk voordoet.
De Psychoneuro-immunologie (PNI) heeft door middel van veel onderzoek bewezen dat beelden invloed hebben op ons lichaam en met name op ons immuunsysteem.

Imaginaire vriendschap
Je verbeeldingskracht spreekt dus volop zonder dat we ons dit per se bewust zijn. In gesprekstherapie kan het werken met deze beelden een heel waardevol onderdeel zijn zodra we ze bewust gebruiken. Beelden spreken andere lagen in onszelf aan dan woorden die vooral inwerken via het denken. Beelden werken in via de ziel. Reden dat kinderen die een meer open en actieve zielsverbinding hebben (dan volwassenen) een imaginaire vriend heel normaal kunnen vinden, en de beeldenwereld uit sprookjes heel direct tot zich kunnen laten spreken.

Aha-moment
Er zijn verschillende manieren waarop we indrukken op ons af laten komen. Bij de één gebeurt dat via gedachten en bij anderen is de verbeeldingskracht sterker ontwikkelt. Ik behoor tot de laatste groep. Als iemand wat verteld zie ik het gelijk als in een film voor mijn geestesoog gebeuren. Deze eigenschap om woorden direct in beelden te vertalen helpt mij in de gespreksessies met clienten. Soms raken woorden niet de kern, dan helpt het wanneer je het bedoelde in een beeld kan vatten. Inwerkend op een andere laag kan het zo in het bewustzijn komen.

Het zijn die momenten in een sessie waarop de client even verrast en verstild tegelijk opkijkt: het Aha-moment is aangebroken, een kwartje valt en vanuit het stiltemoment volgt als vanzelf het moment van bewustwording. Wat wezenlijk gebeurd is dat het beeld rechtstreeks inwerkt op de ziel en daar de kern van het besprokene raakt en vanuit de ziel een reactie geeft die door het voorspelbare denken (vaste denkpatronen) heen spreekt. Zonder tussenkomst en vrij dus van oordeel- of andere ideeen.

Tarot
Voor mij is daarom het werken met
tarotkaarten heel waardevol. Specifiek het deck van Hermann Haindl. De afbeeldingen van dit deck sluiten zowel in vorm als kleur zo direct aan op mijn innerlijke beeldenwereld dat ze mij moeiteloos brengen bij dat deel in mijzelf wat mij wil raken en inspireren. Dat is hoe ik tarot gebruik, de gebruikte methode of deck is een persoonlijke keuze en kan voor iemand anders heel andere zijn.

Helen met behulp van innerlijke beelden
De benaming van ‘onzichtbare werkplaats’ uit het citaat van Paracelsus vind ik persoonlijk het meest treffend wanneer we het gaan hebben over het bewust gebruiken van beelden in een gesprekssessie met als doel stukken in jezelf te helen.

Het is wat je doet bij geleidemeditaties. In de sessie leer je de cliënt kennis te maken met zijn of haar innerlijke werkplaats. De plek in de innerlijke belevingswereld waarin hij of zij alles kan creëren wat nodig is bij het helen van innerlijke delen. Een plek die veilig voelt en waar je altijd in terug kan keren je vragen kan stellen, mediteert, bijtankt, innerlijke reinigingsrituelen kan uitvoeren etcetera. Zo creërt de één een onzichtbare werkplaats met een waterval, waar hij iedere ochtend imaginair alles van de nacht afspoelt om energetisch fris een nieuwe dag in te gaan. Een ander creërt een altaartje waar ze iedere avond even naartoe gaat om te mediteren, contact maakt met de geestelijke wereld en vragen in handen van de kosmos legt.

Wanneer je werkt met een onzichtbare werkplaats kan je na verloop van tijd merken dat de plek met je mee ontwikkelt. Voorwerpen weglaat waar je aan voorbij bent, en nieuwe beelden brengt waar je aan toe bent. Een prachtige wisselwerking die vanuit je ziel helend naar buiten werkt.

Thuisoefeningen, een praktijkvoorbeeld
Werken met beelden is een doeltreffende en praktische methode die thuis makkelijk uitvoerbaar is. Recent voorbeeld uit mijn praktijk is die van een cli
ënt die doorgaans goed weet wat hij wil, barst van de capaciteiten maar zich op de één of andere altijd in situaties weet te wringen dat hij meerdere keuzes heeft. Met als gevolgd dat hij tot niets komt omdat hij niet kan kiezen. Hij vraagt mij hulp bij het doorbreken van dit mechanisme.

Hij roept in z’n directe omgeving al heel lang wat hij zo ongeveer wil en hoe hij het naar alle waarschijnlijkheid gaat doen. Hij komt met een bedrijfsplan wat klinkt als een klokje en zie daar: de verwachtingen zijn geschapen, als er vervolgens niets gebeurd ervaart hij dit als druk gezien de hoge verwachtingen die hij zelf bij anderen heeft opgeroepen. Hij wil weg bij dat gevoel van spanning en vlucht in een nieuw briljant plan en het patroon begint van voren af aan.

Om nu dit patroon te doorbreken heeft praten weinig zin. Cliënt weet immers exact hoe dit patroon verloopt, hij volgt het immers al jaren. Waar het vandaan komt, ook daarover heeft hij reeds verschillende thema’s doorgewerkt in gesprekken met een psygoloog.
Deze cli
ënt is verbaal sterk en zijn denken is zeer sterk ontwikkeld. Praten is hier geen optie om beweging op gang te krijgen. Na afloop van de 1e gesprekssessie krijgt hij van mij een thuisoefening mee.

De onzichtbare werkplaats, succes in beeld
Ik vraag hem om in zijn onzichtbare werkplaats het bedrijf wat ie voor ogen heeft neer te zetten, in te richten en zo succesvol te laten zijn als maar mogelijk is en hij mag hier op allerlei manieren vorm aan geven. Ik wil daarbij dat hij daarbij heel bewust zijn gevoel volgt. Hoe voelt dat? Is er angst? Tomeloze energie? Wat doet dit beeld in zijn zieleleven? Ik vraag hem dit tot de volgende sessie 3x per week te doen, een half uur per keer. We doen vooraf samen een korte oefening zodat hij leert hoe hij bij zijn onzichtbare werkplaats kan komen.

Na twee weken evalueren we de oefeningen en we hebben een heel ander gesprek als het eerste. Hij oogt minder gespannen, zijn stem klinkt lager en hij kan nu benoemen wat ten grondslag ligt aan zijn patroon. Hij vind het gewoon supereng, juist vanwege de enorme verwachtingen die hij in zijn omgeving heeft geschapen. Dat dit een oorzaak kon zijn had hij wel vaker bedacht. Maar nu, door het succes in een beeld voor zich te zien en hier in een aantal meditaties helemaal van doortrokken te zijn brengt hij vanuit zijn ziel beweging in de stollende angst die zijn groei belemmerde.

Voor het volledige overzicht van de blogs, maar ook andere van mijn activiteiten op IkkiesNatuurlijk.nl klik je op http://ikkiesnatuurlijk.nl/blog/babet-m-ch-bruns/

Rond in een vierkante wereld.

Om dingen uit te leggen gebruik ik vaak beelden. Ik merk dat het mensen soms helpt om sneller te vatten wat ik bedoel. In dit blog gaat het over wat ik omschrijf als ‘rond zijn in een vierkante wereld’. Ik geef een beschrijving van de klachten waar mensen, die zich in dit beeld herkennen, mee kunnen kampen maar ik ga het ook hebben over de kracht die het rond-zijn in zich heeft en probeer de lezer die zich in het beeld herkent iets bruikbaars mee te geven over deze kracht.

Met vierkante wereld bedoel ik de maatschappij waarvan alle onderdelen zo zorgvuldig zijn opgebouwd uit op elkaar aansluitende structuren dat het als geheel een goed functionerend systeem vormt. Met ronde mensen doel ik op mensen die ergens nooit helemaal in lijken te passen, net buiten de boot vallen, niet zoals anderen die moeiteloos lijken mee te kunnen gaan in de stroom van alledag.

Kwaliteitsnormen
Ik neem het bedrijfsleven als voorbeeld. Bedrijven zijn steeds vaker opgebouwd uit kwaliteitsnormen die in basis overal gelijk zijn, een succesmodel. Om aan deze normen te voldoen dienen alle werknemers via eenzelfde vantevoren vastgelegde route, te werken en presteren. Om hen daarbij te helpen worden ze door hun werkgever voorzien van allerhande werk- en gedragsprotocollen. Bedacht en uitgewerkt door externe bureaus die daarin gespecialiceerd zijn. Kwaliteitsmeting vind plaats met gebruiksmaking van toetsingsformulieren die de prestaties en het functioneren van de werknemer uitdrukt in percentages. Deze percentages brengen op individueel niveau als ook organisatiebreed snel in beeld waar de hiaten zitten en snelle bijsturing is mogelijk. Dit alles heeft als doel het bedrijf als organisatie in z’n geheel zo optimaal mogelijk te laten floreren.

Innerlijke structuur
Daar is niets mis mee, zo’n kwaliteitssysteem kan een bedrijf naar de top leiden wanneer het louter werknemers in dienst heeft die zich volledig kunnen handhaven binnen zo’n systeem. Dit zijn vaak werknemers van wie het karakter aansluit op de gevraagde bedrijfsstructuur, of die zich van nature makkelijk voegen naar wat de omgeving van ze vraagt. In beide gevallen doet dit systeem geen afbreuk aan hun eigen innerlijke structuur.In het eerste geval sluit het prima aan op de eigen structuur en in het tweede geval hebben we het over werknemers die je herkent als de mensen die ’s morgens bij aankomst op kantoor zichzelf uitschakelen en de werknemerknop aanzetten. Zij doen hun werk en stipt na werktijd laten ze het werk achter zich, en bij de uitgang stappen zij hun persoonlijke leven weer in. Dit zijn de collega’s die niet wezenlijk met hun werk verbonden zijn, en dus is er geen sprake van afbreuk aan hun innerlijke structuur, niets aan de hand.

Rollen, persen, draaien en proberen
Maar er is ook een groep mensen die het niet lukt zich te handhaven binnen zo een vierkantig hoekig systeem: ronde mensen. Ik vind het opvallend hoe die groep groeit, want steeds vaker krijg ik mensen in de praktijk die hiermee worstelen. Mensen die wel graag willen maar die het niet lukt binnen de structuur van het bedrijf waar ze werken te functioneren. Ze hebben de baan nodig, of vinden de werkplek leuk en blijven daarom, tegen alle signalen in proberen. Met als gevolg dat ze hierdoor op den duur uit de bocht vliegen en in een burn out belanden of ontstekings- en uitputtingsklachten.
Het zijn de mensen met een andere aard. Zij zijn rond en de wereld om h
en heen ervaren ze als vierkant omdat ze letterlijk stuiten op regels die ze niet begrijpen omdat die wezensvreemd voor ze is. Botsen en blokkeren met verwachtingen die ze niet waar kunnen maken omdat ze er niet ‘voor gemaakt zijn’. Hoe ze ook rollen, draaien, persen en proberen, ze passen niet.

Zo was ik ook lang één van die mensen die rollend maar botsend en stotend door het leven ging. Getalenteerd en intelligent rolde ik matig presterend van baan naar baan, nergens viel ik samen met mijn omgeving. Aan hoeveel banen had ik mij niet gestoten, mezelf verloochend, laten beschadigen zelfs, om er maar in te passen, om maar te kunnen voldoen.
Het was eigenlijk nooit het werk zelf maar de opgelegde structuren waardoor ik er niet in slaagde te voldoen, te leveren volgens verwachting. Hoe ik mijn best ook deed. Vaak moe, verzuim, ziek steeds vaker en weerstand: botsen en blokkeren en vertrekken. D
óór naar een nieuwe baan misschien dat het dan toch lukte.Maar het lukte niet, niet zo.

Positieve wending
Dat is het drama van rond zijn en in een vierkante wereld willen passen: Het gaat niet gebeuren! Mijn leven nam een positieve wending vanaf de dag dat ik dit inzicht kreeg. Mijn besluit hierin was helder en onomkeerbaar: nooit meer zou ik mij proberen te modelleren naar iets wat ik niet kon zijn. Meteen hield ik op met proberen mijzelf in de vierkantigheid te proppen.

Ik ging er goed voor zitten: hoe zat dat nou bij mij? Van jongs af aan, want zo had ik het geleerd, was ik gericht op de verwachting van anderen. Wat willen ze van mij? Hoe moet ik doen om erbij te horen, mee te draaien in het groepje? En later op school en in het werk: Wat word er van mij gevraagd? Hoe moet ik doen om te scoren, het beste resultaat te halen. Altijd was alles gericht geweest op de verwachting van anderen en ik besloot het nu om te draaien.

Ik maakte een lijstje van mijn kwaliteiten, of dat nou kwaliteiten waren waar de wereld op zat te wachten liet ik buiten beschouwing. Vervolgens voelde ik alle kwaliteiten stuk voor stuk na op potentie. Of het een kwaliteit was die ik wilde ontwikkelen, neer wilde zetten in de wereld. Tot slot ging ik op onderzoek uit in welke vorm dit het beste kon. Was het een bestaande baan of functie, prima en anders vanuit mezelf.

Ik stapte soort van opnieuw de maatschappij in maar nu niet met de vierkante wereld als uitgangspunt maar mijn eigen ronde zijn, een geheel nieuw perspectief!

Ik bekeek de wereld met nieuwe ogen, ontdekte vormen zonder hoekige kanten waarmee ik moeiteloos samenviel.Het maakte een kracht in mij los die mij niet meer verliet, zo bleek wel: een opleiding waarin ik mij thuisvoelde, en met prachtige cijfers studeerde ik af. Niet in verhouding tot mijn vroegere schoolrapporten die vaak meer onvoldoendes dan voldoendes telde.

De kracht in de praktijk
Mijn zoekend en botsend rollen is voorbij sinds ik besloot te stoppen met proberen te passen in een wereld die niet de mijne is. Ik heb het omgedraaid tegen alle conventies en verwachtingen in: “Goh, maar je hebt zo’n goed vast kontrakt, want als je een eigen huisje wilt….”. Begrijpelijke zorgen uit de omgeving maar niet mijn weg. Ik ben vastberaden. Ik werk hard, draag mijn steentje bij en doe wat ik kan in een omgeving die bij mij past. En het mooie is dat sinds dit besluit allerlei mensen en initiatieven op mijn pad komen die
daar naadloos op aansluiten, een rollende steen die groeit. Ik groei vanuit mijn innerlijke structuur in een omgeving die steeds rijker en voller wordt. Dat is de kracht!

In mijn praktijk adviseer ik mensen niet direct om hun baan op te zeggen of opleiding af te breken maar ga met ze het onderzoek aan wat echt vanuit hen zelf komt. Dat lijkt makkelijker dan het is. Het is verrassend hoeveel van wat we denken dat uit onszelf komt conditioneringen blijken die voortkomen uit generaties her. Wanneer we dan de echt eigen kwaliteiten en wezensvragen hebben blootgelegd en opgeschoond bouwen we op zoals ik dat omschreven heb in het voorbeeld over mijn eigen weg hierin.En dat kan betekenen dat iemand gewoon op zijn opleiding of werkplek blijft maar vanuit een perspectief die de zijne is. En daar gaat het om, dan past het.

Voor het volledige overzicht van de blogs, maar ook andere van mijn activiteiten op IkkiesNatuurlijk.nl klik je op http://ikkiesnatuurlijk.nl/blog/babet-m-ch-bruns/

Hooggevoeligheid, ’t blijft een dingetje

Het onderwerp voor dit blog kwam enkele weken geleden zo op mij afgewandeld. Toen in één en dezelfde week drie mij onbekende mensen dezelfde vraag stelden via Facebook en de website. Ze hadden mijn artikel over Hooggevoeligheid en Solumolie op Hooggevoeligheidsites en  in Gezond.nu en Jonas Magazine gelezen en wilden weten of deze olie ook hun hooggevoelige kind kon ondersteunen.

Ik was hierdoor verrast want de artikelen waaraan ze refereerden, gingen over mijn afstudeeronderzoek naar de relatie en werking van Solumolie bij klachten door hooggevoeligheid, een onderzoek van nu alweer tien jaar geleden. Sinds het verschijnen van een boek over dit thema van Elaine Aron, (zij introduceerde de term HSP: High Sensitive Person) was hooggevoeligheid een tijdje hip en happening en dat lijkt het nu opnieuw te zijn. Vandaar waarschijnlijk dat de artikelen wederom op internet circuleren.
Ik heb de vraagstellers alle drie eenzelfde antwoord gegeven, nl dat ik nooit een advies geef zonder de persoon en zijn of haar omstandigheden gezien te hebben, omdat het slagen van een behandeling direct samenhangt met de oorzaak van de klachten. Hooggevoeligheid staat in tegenstelling tot wat veel mensen denken niet altijd zomaar op zichzelf.

Er kunnen allerlei factoren meespelen bij het veroorzaken, in standhouden of verergeren van hooggevoeligheidsklachten. Het is dan ook een misverstand te denken dat Solumolie alleen, de oplossing hiervoor is. Je hebt mensen die van nature hooggevoelig zijn, maar factoren die ook een rol kunnen spelen bij het ontwikkelen van hooggevoeligheidsklachten zijn bijvoorbeeld langdurige ziekten; langdurig heftige ervaringen; chronisch in een stressvolle en/of onrustige omgeving zijn; teveel, te vaak en te snelle veranderingen. Dat laatste is vooral bij kinderen een factor omdat het gaat om ontwikkelingen die zij niet zelf in de hand hebben. Een onvoorspelbaarheid die onveiligheid en extra stress geeft.

Dat veel mensen hooggevoeligheid als iets op zichzelf staands zien is niet zo gek. In veel media word het als zodanig gepresenteerd. In bepaalde kringen wordt het gezien als een extra kwaliteit bovenop de kwaliteiten die deze persoon al heeft. Soms wordt bij mij de indruk gewekt dat ouders onderling hooggevoeligheid als soort van statussymbool duiden, ook weer niet vreemd want zo impliceert bijvoorbeeld het woord ‘hooggevoeligheid’, dat er ook ‘laaggevoeligheid’ bestaat. En lijkt iemand met hooggevoeligheid uit de benadering van veel media een beter mens te zijn.

Iets over het onderzoek
Een wonderlijke ontwikkeling die tien jaar geleden de reden was voor mijn onderzoek. Hooggevoeligheid als extra, in de zin van beter, ontketende in esoterische kringen een run op dit etiket. Terwijl een andere groep, de Elaine Aron-believers onder psychologische begeleiding leerde weerbaar te worden tegen de overweldigende wereld. Ondertussen in de bibliotheek vond ik de boeken over dit onderwerp in de categorie ‘Psychiatrie’. Ik chargeer het hier een beetje maar het laat zien hoe bepalend een visie kan zijn op eenzelfde kenmerk/kwaliteit/ of aandoening, en dus daarmee bepalend voor het herkennen en hanteren van de klachten, want laat ik over één ding duidelijk zijn: het leven met hooggevoeligheidsklachten is niet gemakkelijk. Wat ik met mijn onderzoek wilde bereiken is dat het niet meer zou draaien om die visies. Ik wilde het terugbrengen naar de kern: wát is de essentie van hooggevoeligheid? Is er in het fysieke lichaam eenzelfde essentie die daaraan analoog is? Naar mijn vermoeden was dat dan de ingang voor behandeling van hooggevoeligheidsklachten.

Heel in het kort, kan je zeggen dat de essentie van hooggevoeligheid een verstoorde zenuwprikkelgeleiding is tussen de mens in contact met zijn of haar omgeving. Dit kan overgevoeligheid veroorzaken op alle denkbare gebieden: licht; geluid;geur; aanraking; alle soorten veranderingen; waarneming algemeen; voeding; stoffen, etcetera. Ik vond deze essentie in het BBRS-systeem, (het weke bindweefsel) van het menselijk lichaam. Hier vind de zenuwprikkelgeleiding plaats tussen de mens en zijn omgeving. Het onderzoek was om deze theorie aan te tonen. De werking van Solum oliginosum is het harmoniseren van het weke bindweefsel opdat de prikkelgeleiding in het fysieke systeem harmonieus verloopt en ook zo naar buiten (de mens) uit kan werken. Het middel is ontwikkeld voor tal van fysieke aandoeningen. Ik koos voor Solum vanwege de analogie met hooggevoeligheid en het werkingsgebied, het BBRS-systeem. Wat Solumolie kort gezegd doet is het bevorderen van het herstel van iemands natuurlijke ritme. En helaas schuilt daarin het misverstand dat een periode van behandeling met deze olie voldoende is om de klachten op te lossen.

Triple R
Want niets is minder waar. Eerder in deze blog schreef ik het al. Er zijn mensen die hooggevoelig geboren zijn en mensen die klachten van hooggevoeligheid ontwikkelen. Mensen die van nature hooggevoelig zijn hoeven, wanneer zij in volkomen harmonieuze interactie met hun omgeving zijn, niet per se klachten te hebben en zo kunnen mensen die klachten door hooggevoeligheid hebben hiervan herstellen. Als er de bereidheid is om levensgewoonten zo aan te passen dat dit een positief effect op de klachten heeft. Dat blijkt vaak moeilijk want de meest heilzame factor in het leven van iemand met hooggevoeligheidsklachten is de triple R: Rust, Reinheid, Regelmaat. De grootste doelgroep met klachten zijn kinderen. Helaas is het zo dat kinderen zelf weinig over deze factor kunnen beslissen en ouders wel de klachten van hun kind erkennen maar de noodzaak van de ‘triple R’ niet zien en dus logischerwijs de bereidheid niet hebben ernaar te handelen.

Hooggevoeligheid is een kat
Erkenning en bereidheid tot handelen vraagt om een stukje bewustzijn. Stel je hooggevoeligheid eens voor als een kat. Ik vind een kat een prachtige metafoor voor hooggevoeligheid als kenmerk in het algemeen. Een kat houdt niet van veranderingen, kan slecht tegen logeren, verhuizen of eigenlijk tegen alles wat zijn natuurlijke patroon doorbreekt. Niet teveel mee frutten want dan haalt ze uit. Ook plotseling omslaand weer, harde geluiden en verder alles wat zo’n beetje plotseling komt, daar houdt poes niet van, dat levert stress op en al naar gelang het karakter, geeft dat de nodige reacties. Dus wat doen wij, poezenliefhebbers die we zijn? Wij houden daar rekening mee. Poes krijgt een vaste eet- en poepplek, poes hoeft niet mee op vakantie, poes gaat niet zoals wel vaak een hond overal mee naar toe, en we veranderen zeker niet zomaar het voer van poes.

Als we hierbij stilstaan kunnen we ons afvragen waarom het voor de kat wel kan, maar voor onszelf en of onze kinderen zo lastig lijkt. In mijn praktijk werk ik ook hieraan met mensen, tot waar gaat je bereidheid? Zitten er grenzen aan en hoe kunnen we binnen deze grenzen een ritme tot stand brengen waarbinnen je wel in harmonie met je omgeving kan zijn, of met dat in je omgeving wat de grootste stressor is. Hooggevoeligheidsklachten doen een appèl op ons bewustzijn: Wat sluit bij ons aan en willen we toelaten in ons leven, op ieder niveau en daar steeds opnieuw voor leren kiezen.

Tijdens de gelijknamige lezingen ‘Hooggevoeligheid, ’t blijft een dingetje’ ga ik dieper in op de essentie van Hooggevoeligheid en wat het van ons vraagt. Ik vertel over mijn eerste kennismaking met Solum oliginosum, mijn relatie met hooggevoeligheid waarbij ik hoop mensen nieuwe gezichtspunten mee te geven. Kijk op de agenda voor data, locatie en aanmeldmogelijkheden en volg de evenementenkalender op IkKiesNatuurlijk.nl.

Voor het volledige overzicht van de blogs, maar ook andere van mijn activiteiten op IkkiesNatuurlijk.nl klik je op http://ikkiesnatuurlijk.nl/blog/babet-m-ch-bruns/