Alle berichten door Wegwijs in Bewustzijn, gesprekspraktijk en schrijfbedrijf.

Over Wegwijs in Bewustzijn, gesprekspraktijk en schrijfbedrijf.

schrijver- levensgids

Hooggevoeligheid, ’t blijft een dingetje

Het onderwerp voor dit blog kwam enkele weken geleden zo op mij afgewandeld. Toen in één en dezelfde week drie mij onbekende mensen dezelfde vraag stelden via Facebook en de website. Ze hadden mijn artikel over Hooggevoeligheid en Solumolie op Hooggevoeligheidsites en  in Gezond.nu en Jonas Magazine gelezen en wilden weten of deze olie ook hun hooggevoelige kind kon ondersteunen.

Ik was hierdoor verrast want de artikelen waaraan ze refereerden, gingen over mijn afstudeeronderzoek naar de relatie en werking van Solumolie bij klachten door hooggevoeligheid, een onderzoek van nu alweer tien jaar geleden. Sinds het verschijnen van een boek over dit thema van Elaine Aron, (zij introduceerde de term HSP: High Sensitive Person) was hooggevoeligheid een tijdje hip en happening en dat lijkt het nu opnieuw te zijn. Vandaar waarschijnlijk dat de artikelen wederom op internet circuleren.
Ik heb de vraagstellers alle drie eenzelfde antwoord gegeven, nl dat ik nooit een advies geef zonder de persoon en zijn of haar omstandigheden gezien te hebben, omdat het slagen van een behandeling direct samenhangt met de oorzaak van de klachten. Hooggevoeligheid staat in tegenstelling tot wat veel mensen denken niet altijd zomaar op zichzelf.

Er kunnen allerlei factoren meespelen bij het veroorzaken, in standhouden of verergeren van hooggevoeligheidsklachten. Het is dan ook een misverstand te denken dat Solumolie alleen, de oplossing hiervoor is. Je hebt mensen die van nature hooggevoelig zijn, maar factoren die ook een rol kunnen spelen bij het ontwikkelen van hooggevoeligheidsklachten zijn bijvoorbeeld langdurige ziekten; langdurig heftige ervaringen; chronisch in een stressvolle en/of onrustige omgeving zijn; teveel, te vaak en te snelle veranderingen. Dat laatste is vooral bij kinderen een factor omdat het gaat om ontwikkelingen die zij niet zelf in de hand hebben. Een onvoorspelbaarheid die onveiligheid en extra stress geeft.

Dat veel mensen hooggevoeligheid als iets op zichzelf staands zien is niet zo gek. In veel media word het als zodanig gepresenteerd. In bepaalde kringen wordt het gezien als een extra kwaliteit bovenop de kwaliteiten die deze persoon al heeft. Soms wordt bij mij de indruk gewekt dat ouders onderling hooggevoeligheid als soort van statussymbool duiden, ook weer niet vreemd want zo impliceert bijvoorbeeld het woord ‘hooggevoeligheid’, dat er ook ‘laaggevoeligheid’ bestaat. En lijkt iemand met hooggevoeligheid uit de benadering van veel media een beter mens te zijn.

Iets over het onderzoek
Een wonderlijke ontwikkeling die tien jaar geleden de reden was voor mijn onderzoek. Hooggevoeligheid als extra, in de zin van beter, ontketende in esoterische kringen een run op dit etiket. Terwijl een andere groep, de Elaine Aron-believers onder psychologische begeleiding leerde weerbaar te worden tegen de overweldigende wereld. Ondertussen in de bibliotheek vond ik de boeken over dit onderwerp in de categorie ‘Psychiatrie’. Ik chargeer het hier een beetje maar het laat zien hoe bepalend een visie kan zijn op eenzelfde kenmerk/kwaliteit/ of aandoening, en dus daarmee bepalend voor het herkennen en hanteren van de klachten, want laat ik over één ding duidelijk zijn: het leven met hooggevoeligheidsklachten is niet gemakkelijk. Wat ik met mijn onderzoek wilde bereiken is dat het niet meer zou draaien om die visies. Ik wilde het terugbrengen naar de kern: wát is de essentie van hooggevoeligheid? Is er in het fysieke lichaam eenzelfde essentie die daaraan analoog is? Naar mijn vermoeden was dat dan de ingang voor behandeling van hooggevoeligheidsklachten.

Heel in het kort, kan je zeggen dat de essentie van hooggevoeligheid een verstoorde zenuwprikkelgeleiding is tussen de mens in contact met zijn of haar omgeving. Dit kan overgevoeligheid veroorzaken op alle denkbare gebieden: licht; geluid;geur; aanraking; alle soorten veranderingen; waarneming algemeen; voeding; stoffen, etcetera. Ik vond deze essentie in het BBRS-systeem, (het weke bindweefsel) van het menselijk lichaam. Hier vind de zenuwprikkelgeleiding plaats tussen de mens en zijn omgeving. Het onderzoek was om deze theorie aan te tonen. De werking van Solum oliginosum is het harmoniseren van het weke bindweefsel opdat de prikkelgeleiding in het fysieke systeem harmonieus verloopt en ook zo naar buiten (de mens) uit kan werken. Het middel is ontwikkeld voor tal van fysieke aandoeningen. Ik koos voor Solum vanwege de analogie met hooggevoeligheid en het werkingsgebied, het BBRS-systeem. Wat Solumolie kort gezegd doet is het bevorderen van het herstel van iemands natuurlijke ritme. En helaas schuilt daarin het misverstand dat een periode van behandeling met deze olie voldoende is om de klachten op te lossen.

Triple R
Want niets is minder waar. Eerder in deze blog schreef ik het al. Er zijn mensen die hooggevoelig geboren zijn en mensen die klachten van hooggevoeligheid ontwikkelen. Mensen die van nature hooggevoelig zijn hoeven, wanneer zij in volkomen harmonieuze interactie met hun omgeving zijn, niet per se klachten te hebben en zo kunnen mensen die klachten door hooggevoeligheid hebben hiervan herstellen. Als er de bereidheid is om levensgewoonten zo aan te passen dat dit een positief effect op de klachten heeft. Dat blijkt vaak moeilijk want de meest heilzame factor in het leven van iemand met hooggevoeligheidsklachten is de triple R: Rust, Reinheid, Regelmaat. De grootste doelgroep met klachten zijn kinderen. Helaas is het zo dat kinderen zelf weinig over deze factor kunnen beslissen en ouders wel de klachten van hun kind erkennen maar de noodzaak van de ‘triple R’ niet zien en dus logischerwijs de bereidheid niet hebben ernaar te handelen.

Hooggevoeligheid is een kat
Erkenning en bereidheid tot handelen vraagt om een stukje bewustzijn. Stel je hooggevoeligheid eens voor als een kat. Ik vind een kat een prachtige metafoor voor hooggevoeligheid als kenmerk in het algemeen. Een kat houdt niet van veranderingen, kan slecht tegen logeren, verhuizen of eigenlijk tegen alles wat zijn natuurlijke patroon doorbreekt. Niet teveel mee frutten want dan haalt ze uit. Ook plotseling omslaand weer, harde geluiden en verder alles wat zo’n beetje plotseling komt, daar houdt poes niet van, dat levert stress op en al naar gelang het karakter, geeft dat de nodige reacties. Dus wat doen wij, poezenliefhebbers die we zijn? Wij houden daar rekening mee. Poes krijgt een vaste eet- en poepplek, poes hoeft niet mee op vakantie, poes gaat niet zoals wel vaak een hond overal mee naar toe, en we veranderen zeker niet zomaar het voer van poes.

Als we hierbij stilstaan kunnen we ons afvragen waarom het voor de kat wel kan, maar voor onszelf en of onze kinderen zo lastig lijkt. In mijn praktijk werk ik ook hieraan met mensen, tot waar gaat je bereidheid? Zitten er grenzen aan en hoe kunnen we binnen deze grenzen een ritme tot stand brengen waarbinnen je wel in harmonie met je omgeving kan zijn, of met dat in je omgeving wat de grootste stressor is. Hooggevoeligheidsklachten doen een appèl op ons bewustzijn: Wat sluit bij ons aan en willen we toelaten in ons leven, op ieder niveau en daar steeds opnieuw voor leren kiezen.

Tijdens de gelijknamige lezingen ‘Hooggevoeligheid, ’t blijft een dingetje’ ga ik dieper in op de essentie van Hooggevoeligheid en wat het van ons vraagt. Ik vertel over mijn eerste kennismaking met Solum oliginosum, mijn relatie met hooggevoeligheid waarbij ik hoop mensen nieuwe gezichtspunten mee te geven. Kijk op de agenda voor data, locatie en aanmeldmogelijkheden en volg de evenementenkalender op IkKiesNatuurlijk.nl.

Voor het volledige overzicht van de blogs, maar ook andere van mijn activiteiten op IkkiesNatuurlijk.nl klik je op http://ikkiesnatuurlijk.nl/blog/babet-m-ch-bruns/

Interviews onderzoek Hooggevoeligheid en Solum uliginosum olie

Hooggevoeligheid en Solumolie
Vanuit mijn visie dat de essentie van hooggevoeligheid niet zozeer een energetische of psychologische is maar vanuit het fysieke lichaam verklaard kan worden, en dus hooggevoeligheidsklachten vanuit het fysieke kunnen uitwerken in het energetische, ontstond daaruit de voor mij logische gevolgtrekking dat klachten ten gevolge van hooggevoeligheid dan ook blijvend werkzaam kan zijn wanneer je deze vanuit het fysieke lichaam aanpakt. Dit leidde in 2004 tot het succesvolle onderzoek met Solumolie.

Klik op onderstaande links voor verschenen artikelen hierover:
Jonas Magazine maart 2005
Titel: Hooggevoelige door Solumolie weer gewoon mens.
Gezond nu, december 2005
Titel: In uw kracht!

‘Het is niet de kracht van de wereld die de gevoelige mens overweldigt,
het is de onmacht van deze mens zijn eigen kracht erin te kennen.’

hooggevoelig

 

Mobiel tijdschrift voor Pleegzorg over Het verwenste kind, december 2016

Dit is het verhaal van een totaal mislukte adoptie. Als baby wordt Babet in de steek gelaten door haar moeder. In haar adoptiegezin krijgt ze het gevoel dat ze niet aan het ideaalbeeld van haar adoptiemoeder kan voldoen. Het meisje begrijpt niet waarom ze steeds wordt afgewezen en wat ze anders zou moeten doen. De spanningen lopen steeds verder op en ontaarden in gevoelens van haat. In de beleving van haar adoptiemoeder is ze een kind dat alles met opzet verknalt. Het meisje is ook verdrietig omdat haar vader geen partij durft te kiezen. Eigenlijk wordt het hele gezin gegijzeld door de waandenkbeelden en complottheorieen van de adoptiemoeder.

Babet beschrijft treffend haar strijd om grip te krijgen op haar leven en de zoektocht naar haar eigenheid en zelfstandigheid. Ze kijkt terug als therapeut en onderzoekt hoe zij zichzelf en anderen weer op de goede weg kan zetten. Het is een krachtig verhaal met oog voor de verschillende partijen. Je krijgt er ook rillingen van, omdat zaken zo uit de hand lopen, zonder dat iemand alarm slaat. [FW]

Mobiel, is een onafhankelijk tijdschrift voor Pleegzorg en richt zich op allen die zich betrokken voelen bij het pleegzorgwerk. Het verschijnt 4x per jaar als tijdschrift en 2x per jaar online.

Klik voor deze recensie, op onderstaande link
boekrecensie-tijdschrift-mobiel-pleegzorg-nr-6-december-2016

Boekbespreking Het verwenste kind door Prof. Dr. René A.C. Hoksbergen (Emeritus hoogleraar adoptie)

Noot vooraf,
Onderstaande boekbespreking van Het verwenste kind schreef Prof. Dr. René Hoksbergen voor LAVAContact, tijdschrift voor LAVA_Goed thuis in adoptie, landelijke organisatie voor adoptieouders. Om hen moverende redenen koos de hoofdredactie van dit tijdschrift ervoor hier essentiele tekstdelen uit te verwijderen en/of aan te passen. Ik heb de uitdrukkelijke toestemming van René Hoksbergen om zijn oorspronkelijke bespreking voor publicatie te gebruiken. Hier nu volgt deze volledige boekbespreking.

Bij het hoofdthema van dit boek haal ik, als de nogal kritische beschouwer van veel wat met het afstaan van een kind en adoptie te maken heeft, opgelucht adem. Want het werd tijd dat er eens een autobiografisch verhaal verscheen van een geadopteerde die zowel voor haar biologische moeder ongewenst is – ze werd meteen na de geboorte afgestaan -, als voor haar adoptiemoeder (verder moeder). Het eerste komt veel vaker voor, hoe vaak weten we echter niet. Het tweede komt ook voor, waarschijnlijk minder vaak. Laten we echter bedenken dat het gewoon niet kan klikken tussen adoptiemoeder en kind en dat dit ‘niet klikken’ zover kan gaan, dat het kind zich ongewenst voelt. En laten we ons ook realiseren dat ouders nu eenmaal vaak een kind willen vormen en in een bepaalde richting gaan ‘duwen’. Voor adoptieouders is dit extra moeilijk, want genetisch gezien heeft het door hen te vormen kind met hen geen enkele gelijkenis. Is het dus maar afwachten hoe hij of zij is.

De op 12 september 1968 geboren Petronella Johannes Maria, roepnaam Ellie wordt negen maanden na haar geboorte opgenomen in het gezin Bruns, als Babet Maria Christina. Zij hebben dan al Paul van twee en een half geadopteerd. Na Babet komt vier jaar later Charlotte die een jaar jonger is dan Babet. Met Charlotte zal ze altijd goed contact hebben, met Paul niet erg.

Meteen in het begin van het boek volgt al een forse stellingname. Ze vergelijkt reacties van geadopteerde met een biologisch eigen kind, als in de media de vraag wordt gesteld, of ze vinden dat ze het goed hebben getroffen. Geadopteerde zal dan volgens Babet concluderen dat ze zeker niet zoveel materiële rijkdom en onderwijskansen bij de biologische familie gehad zouden hebben. Zou echter een biologisch eigen kind dezelfde nadruk leggen op de materiële mogelijkheden, vraag Babet zich af. Het gaat toch om liefde, hechting, wederzijds respect?

Vanaf haar 14e jaar trekt Babet zich steeds meer in zichzelf terug. Haar moeder heeft haar dan al verschillende keren heftig afgewezen, in de steek gelaten. Juist op momenten dat Babet haar aandacht zo hard nodig had. Met haar vader heeft ze aanvankelijk veel beter contact. Maar als de strijd tussen Babet en haar moeder werkelijk losbarst, meent hij voor zijn vrouw te moeten kiezen.

Door het boek heen bespreekt ze hoofdthema’s waar kinderen en zeker adoptiekinderen mee te maken krijgen. Bijvoorbeeld het begrip identiteit of: wie wil je dat ik ben? Terwijl Babet juist iemand is met een expliciete persoonlijkheid en een sterke eigen wil. Terwijl haar moeder kennelijk Babet’s identeit, de persoon die ze is, niet volledig accepteert. Voor moeder dus opgaat: “wie wil je dat ik ben?”.

Het is niet verwonderlijk dat ze op haar 17e wegloopt. Toch blijft ze contact zoeken, vooral met haar moeder, wanhopig lijkt het wel. Op haar 29e breekt ze definitief met haar ouders. Natuurlijk heeft ze suïcidale gedachten. Heeft ze vrijwel letterlijk gevochten met haar moeder. Valt het echter ook op hoe lang ze wanhopig gezocht heeft naar de liefde en erkenning van deze zelfde moeder. Het zich steeds maar weer afgewezen voelen, gevoelens van eenzaamheid, en de onzekerheid over zichzelf, zijn hoofdthema’s in Babet’s ontwikkeling. Zoals dit bij veel geadopteerden hoofdthema’s zijn.
Aan het eind van het boek krijg je toch hoop voor Babet. Ze blijkt vriendschapsrelaties aan te kunnen gaan en in het beroepsleven geniet ze als natuurgeneeskundig therapeut steeds meer bekendheid. Regelmatig geeft zij lezingen waarbij discussie centraal staat.

Het boek van Babet Bruns is boeiend, spannend bijna en zal niet alleen voor mij herkenbaar zijn. Het is uitstekend geschreven. De opbouw en structuur maken het boek erg geschikt voor discussies.

Dit boek is voor het adoptieveld en zeker voor hulpverleners een grote aanwinst.

Prof. Dr. René A.C. Hoksbergen,
Soest, 29 september 2016

Klik op de link voor de bespreking zoals gepubliceerd door de hoofdredactie van LAVA_Goed thuis in adoptie. http://www.adoptie.org/category/boekrecensies/