Maandelijks archief: september 2017

Boekpresentatie Het verwenste kind.

Zondagmiddag 17 juli 2016 presenteerde ik mijn eerste boek Het verwenste kind, in centrum De Roos in Amsterdam. Het was één van de eerste echt zonnige dagen die zomer en de zomervakantie was juist van start. Toch was iedereen die maar even kon aanwezig. De sfeer was fijn, de reacties verwarmend. Een onvergetelijke zonovergoten middag, ook binnen in de zaal.

Sfeerimpressie

 

Indrukwekkende speech van Jitske Kingma, uitgeefster van uitgeverij Elikser, die in mijn boek een parel met een boodschap zag en het belang om deze te verspreiden. Dank Jitske!

Het eerste exemplaar heb ik uitgereikt aan Miko-Serko Carels van de organisatie JONGWIJS. Deze organisatie bestaande uit ervaringsdeskundige medewerkers biedt uit huis geplaatste jongeren mogelijkheden om de opgedane wijsheden in gezinsvormen, door middel van empowerment en een positieve benadering, te delen en in te zetten om te inspireren en motiveren. Als geen ander weten zij wat je als kind met een wankele basis tegenkomt op de levensweg naar volwassenheid. Uit respect voor hun belangrijke werk!

Uiteraard een klein voorleesmomentje van de schrijver zelf ;)

Lezingencyclus ‘Het verwenste kind’

De lezingencyclus ‘Het verwenste kind’, is een cyclus van drie lezingen die hoort bij
mijn in 2016 verschenen autobiografische roman
Het verwenste kind.
In de eerste lezing Het verwenste kind vertel ik over de totstandkoming van dit boek, wie en wat ik er mee bereiken wil en waarom ik het schreef in de vorm waarin het verschenen is en daarvoor mijn eigen levensverhaal gebruikte. Ook gaat de lezing over de wending in mijn leven sinds de verschijning en wat het oproept bij lezers en betrokken organisaties. Kindermishandeling en leven met een doodswens zijn levensthema’s die de basis vormen voor de andere twee lezingen.

In de tweede lezing Later als ik groot ben komt het zeker weten goed gaat het over de uitwerking van kindermishandeling in een volwassen leven. Over de strijd die het kind te wachten staat in de maatschappij als het éénmaal volwassen en zelfstandig is. Over de oordelen en verwachtingen omdat je in de ogen van velen toch een appel met een plekje blijft. Wat betekent deze realisatie voor iemand wiens levensdoel van jongs af gericht was op volwassen worden en een normaal leven krijgen net als alle anderen?

Lezing drie van deze cyclus is een inspiratielezing: Hoe soms uit een doodswens een levenswil tot ontwikkeling komt. Ik wil hiermee duidelijk maken dat het leven met de dood in gedachten als nooduitgang iets anders is dan suïcidaal zijn, en dat het hebben van een doodswens iets is dat kan bestaan zonder dat dit het verband houd met een psychiatrische ziekte. Ik vraag met de lezing aandacht voor het respect wat dit verdiend, en voor de rol die de omgeving hierbij kan hebben. Ik vertel over de wonderlijke ontwikkelingsweg die ik hierin ben gegaan. Als kind leefde ik met de dood in gedachten als nooduitgang. De dood was gedurende mijn jeugd een trouwe vriend bij wie ik rust en ademruimte kreeg, zonder dat ik de behoefte voelde om daadwerkelijk te sterven. Het weten van de nooduitgang was voldoende.
Een ander belangrijk levensthema uit het boek, adoptie maakt geen deel uit van deze cyclus. Over adoptie worden in een later stadium apart lezingen gehouden.