Dagelijks archief: 4 maart 2017

De kracht van verbeelding bij therapie

” De mens bezit een zichtbare en een onzichtbare werkplaats. De zichtbare is zijn lichaam, de onzichtbare zijn verbeeldingskracht. De verbeeldingskracht kan helen of ziek maken, al naar gelang de wijze waarop ze wordt ingezet ”

Paracelsus, Zwitserse geneeskundige en alchemist 1493-1541.

Imaginatie of anders gezegd, verbeeldingskracht is de werking waarbij men zich om te beginnen een innerlijk beeld maakt om dat vervolgens feitelijk vorm te geven. We doen dit al vele malen per dag.

Iemand zegt tegen je: “Stel je nou es voor dat je die prijs wint?!” Onmiddelijk treedt er in je systeem van alles in werking. In je geest ontstaan als vanzelf de meest fantastische voorstellingen van de reis die je al jaren had willen maken maar het geld niet voor had, je hartslag verhoogt en je bloost van opwinding bij dit idee. Gewoon omdat je het voor je ziet. Als je bedenkt wat je vanavond wilt gaan eten schotelt je verbeeldingskracht je met het grootste gemak een heerlijke maaltijd voor waar je nu al van watertand.

Psychoneuro-immunologie
Dat de kracht van de verbeelding sterk is bevestigen diverse moderne hersenonderzoeken. Die wijzen uit dat beelden een sterkere uitwerking hebben dan woorden. Beelden hebben een duidelijk suggestief karakter. Als we ons een bepaalde situatie met alle mogelijke bedreigingen voorstellen, stijgt of zakt onze bloeddruk, raast ons hart. De huid wordt nat of koud. Dat alles gebeurt zonder dat de betreffende toestand zich daadwerkelijk voordoet.
De Psychoneuro-immunologie (PNI) heeft door middel van veel onderzoek bewezen dat beelden invloed hebben op ons lichaam en met name op ons immuunsysteem.

Imaginaire vriendschap
Je verbeeldingskracht spreekt dus volop zonder dat we ons dit per se bewust zijn. In gesprekstherapie kan het werken met deze beelden een heel waardevol onderdeel zijn zodra we ze bewust gebruiken. Beelden spreken andere lagen in onszelf aan dan woorden die vooral inwerken via het denken. Beelden werken in via de ziel. Reden dat kinderen die een meer open en actieve zielsverbinding hebben (dan volwassenen) een imaginaire vriend heel normaal kunnen vinden, en de beeldenwereld uit sprookjes heel direct tot zich kunnen laten spreken.

Aha-moment
Er zijn verschillende manieren waarop we indrukken op ons af laten komen. Bij de één gebeurt dat via gedachten en bij anderen is de verbeeldingskracht sterker ontwikkelt. Ik behoor tot de laatste groep. Als iemand wat verteld zie ik het gelijk als in een film voor mijn geestesoog gebeuren. Deze eigenschap om woorden direct in beelden te vertalen helpt mij in de gespreksessies met clienten. Soms raken woorden niet de kern, dan helpt het wanneer je het bedoelde in een beeld kan vatten. Inwerkend op een andere laag kan het zo in het bewustzijn komen.

Het zijn die momenten in een sessie waarop de client even verrast en verstild tegelijk opkijkt: het Aha-moment is aangebroken, een kwartje valt en vanuit het stiltemoment volgt als vanzelf het moment van bewustwording. Wat wezenlijk gebeurd is dat het beeld rechtstreeks inwerkt op de ziel en daar de kern van het besprokene raakt en vanuit de ziel een reactie geeft die door het voorspelbare denken (vaste denkpatronen) heen spreekt. Zonder tussenkomst en vrij dus van oordeel- of andere ideeen.

Tarot
Voor mij is daarom het werken met
tarotkaarten heel waardevol. Specifiek het deck van Hermann Haindl. De afbeeldingen van dit deck sluiten zowel in vorm als kleur zo direct aan op mijn innerlijke beeldenwereld dat ze mij moeiteloos brengen bij dat deel in mijzelf wat mij wil raken en inspireren. Dat is hoe ik tarot gebruik, de gebruikte methode of deck is een persoonlijke keuze en kan voor iemand anders heel andere zijn.

Helen met behulp van innerlijke beelden
De benaming van ‘onzichtbare werkplaats’ uit het citaat van Paracelsus vind ik persoonlijk het meest treffend wanneer we het gaan hebben over het bewust gebruiken van beelden in een gesprekssessie met als doel stukken in jezelf te helen.

Het is wat je doet bij geleidemeditaties. In de sessie leer je de cliënt kennis te maken met zijn of haar innerlijke werkplaats. De plek in de innerlijke belevingswereld waarin hij of zij alles kan creëren wat nodig is bij het helen van innerlijke delen. Een plek die veilig voelt en waar je altijd in terug kan keren je vragen kan stellen, mediteert, bijtankt, innerlijke reinigingsrituelen kan uitvoeren etcetera. Zo creërt de één een onzichtbare werkplaats met een waterval, waar hij iedere ochtend imaginair alles van de nacht afspoelt om energetisch fris een nieuwe dag in te gaan. Een ander creërt een altaartje waar ze iedere avond even naartoe gaat om te mediteren, contact maakt met de geestelijke wereld en vragen in handen van de kosmos legt.

Wanneer je werkt met een onzichtbare werkplaats kan je na verloop van tijd merken dat de plek met je mee ontwikkelt. Voorwerpen weglaat waar je aan voorbij bent, en nieuwe beelden brengt waar je aan toe bent. Een prachtige wisselwerking die vanuit je ziel helend naar buiten werkt.

Thuisoefeningen, een praktijkvoorbeeld
Werken met beelden is een doeltreffende en praktische methode die thuis makkelijk uitvoerbaar is. Recent voorbeeld uit mijn praktijk is die van een cli
ënt die doorgaans goed weet wat hij wil, barst van de capaciteiten maar zich op de één of andere altijd in situaties weet te wringen dat hij meerdere keuzes heeft. Met als gevolgd dat hij tot niets komt omdat hij niet kan kiezen. Hij vraagt mij hulp bij het doorbreken van dit mechanisme.

Hij roept in z’n directe omgeving al heel lang wat hij zo ongeveer wil en hoe hij het naar alle waarschijnlijkheid gaat doen. Hij komt met een bedrijfsplan wat klinkt als een klokje en zie daar: de verwachtingen zijn geschapen, als er vervolgens niets gebeurd ervaart hij dit als druk gezien de hoge verwachtingen die hij zelf bij anderen heeft opgeroepen. Hij wil weg bij dat gevoel van spanning en vlucht in een nieuw briljant plan en het patroon begint van voren af aan.

Om nu dit patroon te doorbreken heeft praten weinig zin. Cliënt weet immers exact hoe dit patroon verloopt, hij volgt het immers al jaren. Waar het vandaan komt, ook daarover heeft hij reeds verschillende thema’s doorgewerkt in gesprekken met een psygoloog.
Deze cli
ënt is verbaal sterk en zijn denken is zeer sterk ontwikkeld. Praten is hier geen optie om beweging op gang te krijgen. Na afloop van de 1e gesprekssessie krijgt hij van mij een thuisoefening mee.

De onzichtbare werkplaats, succes in beeld
Ik vraag hem om in zijn onzichtbare werkplaats het bedrijf wat ie voor ogen heeft neer te zetten, in te richten en zo succesvol te laten zijn als maar mogelijk is en hij mag hier op allerlei manieren vorm aan geven. Ik wil daarbij dat hij daarbij heel bewust zijn gevoel volgt. Hoe voelt dat? Is er angst? Tomeloze energie? Wat doet dit beeld in zijn zieleleven? Ik vraag hem dit tot de volgende sessie 3x per week te doen, een half uur per keer. We doen vooraf samen een korte oefening zodat hij leert hoe hij bij zijn onzichtbare werkplaats kan komen.

Na twee weken evalueren we de oefeningen en we hebben een heel ander gesprek als het eerste. Hij oogt minder gespannen, zijn stem klinkt lager en hij kan nu benoemen wat ten grondslag ligt aan zijn patroon. Hij vind het gewoon supereng, juist vanwege de enorme verwachtingen die hij in zijn omgeving heeft geschapen. Dat dit een oorzaak kon zijn had hij wel vaker bedacht. Maar nu, door het succes in een beeld voor zich te zien en hier in een aantal meditaties helemaal van doortrokken te zijn brengt hij vanuit zijn ziel beweging in de stollende angst die zijn groei belemmerde.

Voor het volledige overzicht van de blogs, maar ook andere van mijn activiteiten op IkkiesNatuurlijk.nl klik je op http://ikkiesnatuurlijk.nl/blog/babet-m-ch-bruns/

Rond in een vierkante wereld.

Om dingen uit te leggen gebruik ik vaak beelden. Ik merk dat het mensen soms helpt om sneller te vatten wat ik bedoel. In dit blog gaat het over wat ik omschrijf als ‘rond zijn in een vierkante wereld’. Ik geef een beschrijving van de klachten waar mensen, die zich in dit beeld herkennen, mee kunnen kampen maar ik ga het ook hebben over de kracht die het rond-zijn in zich heeft en probeer de lezer die zich in het beeld herkent iets bruikbaars mee te geven over deze kracht.

Met vierkante wereld bedoel ik de maatschappij waarvan alle onderdelen zo zorgvuldig zijn opgebouwd uit op elkaar aansluitende structuren dat het als geheel een goed functionerend systeem vormt. Met ronde mensen doel ik op mensen die ergens nooit helemaal in lijken te passen, net buiten de boot vallen, niet zoals anderen die moeiteloos lijken mee te kunnen gaan in de stroom van alledag.

Kwaliteitsnormen
Ik neem het bedrijfsleven als voorbeeld. Bedrijven zijn steeds vaker opgebouwd uit kwaliteitsnormen die in basis overal gelijk zijn, een succesmodel. Om aan deze normen te voldoen dienen alle werknemers via eenzelfde vantevoren vastgelegde route, te werken en presteren. Om hen daarbij te helpen worden ze door hun werkgever voorzien van allerhande werk- en gedragsprotocollen. Bedacht en uitgewerkt door externe bureaus die daarin gespecialiceerd zijn. Kwaliteitsmeting vind plaats met gebruiksmaking van toetsingsformulieren die de prestaties en het functioneren van de werknemer uitdrukt in percentages. Deze percentages brengen op individueel niveau als ook organisatiebreed snel in beeld waar de hiaten zitten en snelle bijsturing is mogelijk. Dit alles heeft als doel het bedrijf als organisatie in z’n geheel zo optimaal mogelijk te laten floreren.

Innerlijke structuur
Daar is niets mis mee, zo’n kwaliteitssysteem kan een bedrijf naar de top leiden wanneer het louter werknemers in dienst heeft die zich volledig kunnen handhaven binnen zo’n systeem. Dit zijn vaak werknemers van wie het karakter aansluit op de gevraagde bedrijfsstructuur, of die zich van nature makkelijk voegen naar wat de omgeving van ze vraagt. In beide gevallen doet dit systeem geen afbreuk aan hun eigen innerlijke structuur.In het eerste geval sluit het prima aan op de eigen structuur en in het tweede geval hebben we het over werknemers die je herkent als de mensen die ’s morgens bij aankomst op kantoor zichzelf uitschakelen en de werknemerknop aanzetten. Zij doen hun werk en stipt na werktijd laten ze het werk achter zich, en bij de uitgang stappen zij hun persoonlijke leven weer in. Dit zijn de collega’s die niet wezenlijk met hun werk verbonden zijn, en dus is er geen sprake van afbreuk aan hun innerlijke structuur, niets aan de hand.

Rollen, persen, draaien en proberen
Maar er is ook een groep mensen die het niet lukt zich te handhaven binnen zo een vierkantig hoekig systeem: ronde mensen. Ik vind het opvallend hoe die groep groeit, want steeds vaker krijg ik mensen in de praktijk die hiermee worstelen. Mensen die wel graag willen maar die het niet lukt binnen de structuur van het bedrijf waar ze werken te functioneren. Ze hebben de baan nodig, of vinden de werkplek leuk en blijven daarom, tegen alle signalen in proberen. Met als gevolg dat ze hierdoor op den duur uit de bocht vliegen en in een burn out belanden of ontstekings- en uitputtingsklachten.
Het zijn de mensen met een andere aard. Zij zijn rond en de wereld om h
en heen ervaren ze als vierkant omdat ze letterlijk stuiten op regels die ze niet begrijpen omdat die wezensvreemd voor ze is. Botsen en blokkeren met verwachtingen die ze niet waar kunnen maken omdat ze er niet ‘voor gemaakt zijn’. Hoe ze ook rollen, draaien, persen en proberen, ze passen niet.

Zo was ik ook lang één van die mensen die rollend maar botsend en stotend door het leven ging. Getalenteerd en intelligent rolde ik matig presterend van baan naar baan, nergens viel ik samen met mijn omgeving. Aan hoeveel banen had ik mij niet gestoten, mezelf verloochend, laten beschadigen zelfs, om er maar in te passen, om maar te kunnen voldoen.
Het was eigenlijk nooit het werk zelf maar de opgelegde structuren waardoor ik er niet in slaagde te voldoen, te leveren volgens verwachting. Hoe ik mijn best ook deed. Vaak moe, verzuim, ziek steeds vaker en weerstand: botsen en blokkeren en vertrekken. D
óór naar een nieuwe baan misschien dat het dan toch lukte.Maar het lukte niet, niet zo.

Positieve wending
Dat is het drama van rond zijn en in een vierkante wereld willen passen: Het gaat niet gebeuren! Mijn leven nam een positieve wending vanaf de dag dat ik dit inzicht kreeg. Mijn besluit hierin was helder en onomkeerbaar: nooit meer zou ik mij proberen te modelleren naar iets wat ik niet kon zijn. Meteen hield ik op met proberen mijzelf in de vierkantigheid te proppen.

Ik ging er goed voor zitten: hoe zat dat nou bij mij? Van jongs af aan, want zo had ik het geleerd, was ik gericht op de verwachting van anderen. Wat willen ze van mij? Hoe moet ik doen om erbij te horen, mee te draaien in het groepje? En later op school en in het werk: Wat word er van mij gevraagd? Hoe moet ik doen om te scoren, het beste resultaat te halen. Altijd was alles gericht geweest op de verwachting van anderen en ik besloot het nu om te draaien.

Ik maakte een lijstje van mijn kwaliteiten, of dat nou kwaliteiten waren waar de wereld op zat te wachten liet ik buiten beschouwing. Vervolgens voelde ik alle kwaliteiten stuk voor stuk na op potentie. Of het een kwaliteit was die ik wilde ontwikkelen, neer wilde zetten in de wereld. Tot slot ging ik op onderzoek uit in welke vorm dit het beste kon. Was het een bestaande baan of functie, prima en anders vanuit mezelf.

Ik stapte soort van opnieuw de maatschappij in maar nu niet met de vierkante wereld als uitgangspunt maar mijn eigen ronde zijn, een geheel nieuw perspectief!

Ik bekeek de wereld met nieuwe ogen, ontdekte vormen zonder hoekige kanten waarmee ik moeiteloos samenviel.Het maakte een kracht in mij los die mij niet meer verliet, zo bleek wel: een opleiding waarin ik mij thuisvoelde, en met prachtige cijfers studeerde ik af. Niet in verhouding tot mijn vroegere schoolrapporten die vaak meer onvoldoendes dan voldoendes telde.

De kracht in de praktijk
Mijn zoekend en botsend rollen is voorbij sinds ik besloot te stoppen met proberen te passen in een wereld die niet de mijne is. Ik heb het omgedraaid tegen alle conventies en verwachtingen in: “Goh, maar je hebt zo’n goed vast kontrakt, want als je een eigen huisje wilt….”. Begrijpelijke zorgen uit de omgeving maar niet mijn weg. Ik ben vastberaden. Ik werk hard, draag mijn steentje bij en doe wat ik kan in een omgeving die bij mij past. En het mooie is dat sinds dit besluit allerlei mensen en initiatieven op mijn pad komen die
daar naadloos op aansluiten, een rollende steen die groeit. Ik groei vanuit mijn innerlijke structuur in een omgeving die steeds rijker en voller wordt. Dat is de kracht!

In mijn praktijk adviseer ik mensen niet direct om hun baan op te zeggen of opleiding af te breken maar ga met ze het onderzoek aan wat echt vanuit hen zelf komt. Dat lijkt makkelijker dan het is. Het is verrassend hoeveel van wat we denken dat uit onszelf komt conditioneringen blijken die voortkomen uit generaties her. Wanneer we dan de echt eigen kwaliteiten en wezensvragen hebben blootgelegd en opgeschoond bouwen we op zoals ik dat omschreven heb in het voorbeeld over mijn eigen weg hierin.En dat kan betekenen dat iemand gewoon op zijn opleiding of werkplek blijft maar vanuit een perspectief die de zijne is. En daar gaat het om, dan past het.

Voor het volledige overzicht van de blogs, maar ook andere van mijn activiteiten op IkkiesNatuurlijk.nl klik je op http://ikkiesnatuurlijk.nl/blog/babet-m-ch-bruns/

Hooggevoeligheid, ’t blijft een dingetje

Het onderwerp voor dit blog kwam enkele weken geleden zo op mij afgewandeld. Toen in één en dezelfde week drie mij onbekende mensen dezelfde vraag stelden via Facebook en de website. Ze hadden mijn artikel over Hooggevoeligheid en Solumolie op Hooggevoeligheidsites en  in Gezond.nu en Jonas Magazine gelezen en wilden weten of deze olie ook hun hooggevoelige kind kon ondersteunen.

Ik was hierdoor verrast want de artikelen waaraan ze refereerden, gingen over mijn afstudeeronderzoek naar de relatie en werking van Solumolie bij klachten door hooggevoeligheid, een onderzoek van nu alweer tien jaar geleden. Sinds het verschijnen van een boek over dit thema van Elaine Aron, (zij introduceerde de term HSP: High Sensitive Person) was hooggevoeligheid een tijdje hip en happening en dat lijkt het nu opnieuw te zijn. Vandaar waarschijnlijk dat de artikelen wederom op internet circuleren.
Ik heb de vraagstellers alle drie eenzelfde antwoord gegeven, nl dat ik nooit een advies geef zonder de persoon en zijn of haar omstandigheden gezien te hebben, omdat het slagen van een behandeling direct samenhangt met de oorzaak van de klachten. Hooggevoeligheid staat in tegenstelling tot wat veel mensen denken niet altijd zomaar op zichzelf.

Er kunnen allerlei factoren meespelen bij het veroorzaken, in standhouden of verergeren van hooggevoeligheidsklachten. Het is dan ook een misverstand te denken dat Solumolie alleen, de oplossing hiervoor is. Je hebt mensen die van nature hooggevoelig zijn, maar factoren die ook een rol kunnen spelen bij het ontwikkelen van hooggevoeligheidsklachten zijn bijvoorbeeld langdurige ziekten; langdurig heftige ervaringen; chronisch in een stressvolle en/of onrustige omgeving zijn; teveel, te vaak en te snelle veranderingen. Dat laatste is vooral bij kinderen een factor omdat het gaat om ontwikkelingen die zij niet zelf in de hand hebben. Een onvoorspelbaarheid die onveiligheid en extra stress geeft.

Dat veel mensen hooggevoeligheid als iets op zichzelf staands zien is niet zo gek. In veel media word het als zodanig gepresenteerd. In bepaalde kringen wordt het gezien als een extra kwaliteit bovenop de kwaliteiten die deze persoon al heeft. Soms wordt bij mij de indruk gewekt dat ouders onderling hooggevoeligheid als soort van statussymbool duiden, ook weer niet vreemd want zo impliceert bijvoorbeeld het woord ‘hooggevoeligheid’, dat er ook ‘laaggevoeligheid’ bestaat. En lijkt iemand met hooggevoeligheid uit de benadering van veel media een beter mens te zijn.

Iets over het onderzoek
Een wonderlijke ontwikkeling die tien jaar geleden de reden was voor mijn onderzoek. Hooggevoeligheid als extra, in de zin van beter, ontketende in esoterische kringen een run op dit etiket. Terwijl een andere groep, de Elaine Aron-believers onder psychologische begeleiding leerde weerbaar te worden tegen de overweldigende wereld. Ondertussen in de bibliotheek vond ik de boeken over dit onderwerp in de categorie ‘Psychiatrie’. Ik chargeer het hier een beetje maar het laat zien hoe bepalend een visie kan zijn op eenzelfde kenmerk/kwaliteit/ of aandoening, en dus daarmee bepalend voor het herkennen en hanteren van de klachten, want laat ik over één ding duidelijk zijn: het leven met hooggevoeligheidsklachten is niet gemakkelijk. Wat ik met mijn onderzoek wilde bereiken is dat het niet meer zou draaien om die visies. Ik wilde het terugbrengen naar de kern: wát is de essentie van hooggevoeligheid? Is er in het fysieke lichaam eenzelfde essentie die daaraan analoog is? Naar mijn vermoeden was dat dan de ingang voor behandeling van hooggevoeligheidsklachten.

Heel in het kort, kan je zeggen dat de essentie van hooggevoeligheid een verstoorde zenuwprikkelgeleiding is tussen de mens in contact met zijn of haar omgeving. Dit kan overgevoeligheid veroorzaken op alle denkbare gebieden: licht; geluid;geur; aanraking; alle soorten veranderingen; waarneming algemeen; voeding; stoffen, etcetera. Ik vond deze essentie in het BBRS-systeem, (het weke bindweefsel) van het menselijk lichaam. Hier vind de zenuwprikkelgeleiding plaats tussen de mens en zijn omgeving. Het onderzoek was om deze theorie aan te tonen. De werking van Solum oliginosum is het harmoniseren van het weke bindweefsel opdat de prikkelgeleiding in het fysieke systeem harmonieus verloopt en ook zo naar buiten (de mens) uit kan werken. Het middel is ontwikkeld voor tal van fysieke aandoeningen. Ik koos voor Solum vanwege de analogie met hooggevoeligheid en het werkingsgebied, het BBRS-systeem. Wat Solumolie kort gezegd doet is het bevorderen van het herstel van iemands natuurlijke ritme. En helaas schuilt daarin het misverstand dat een periode van behandeling met deze olie voldoende is om de klachten op te lossen.

Triple R
Want niets is minder waar. Eerder in deze blog schreef ik het al. Er zijn mensen die hooggevoelig geboren zijn en mensen die klachten van hooggevoeligheid ontwikkelen. Mensen die van nature hooggevoelig zijn hoeven, wanneer zij in volkomen harmonieuze interactie met hun omgeving zijn, niet per se klachten te hebben en zo kunnen mensen die klachten door hooggevoeligheid hebben hiervan herstellen. Als er de bereidheid is om levensgewoonten zo aan te passen dat dit een positief effect op de klachten heeft. Dat blijkt vaak moeilijk want de meest heilzame factor in het leven van iemand met hooggevoeligheidsklachten is de triple R: Rust, Reinheid, Regelmaat. De grootste doelgroep met klachten zijn kinderen. Helaas is het zo dat kinderen zelf weinig over deze factor kunnen beslissen en ouders wel de klachten van hun kind erkennen maar de noodzaak van de ‘triple R’ niet zien en dus logischerwijs de bereidheid niet hebben ernaar te handelen.

Hooggevoeligheid is een kat
Erkenning en bereidheid tot handelen vraagt om een stukje bewustzijn. Stel je hooggevoeligheid eens voor als een kat. Ik vind een kat een prachtige metafoor voor hooggevoeligheid als kenmerk in het algemeen. Een kat houdt niet van veranderingen, kan slecht tegen logeren, verhuizen of eigenlijk tegen alles wat zijn natuurlijke patroon doorbreekt. Niet teveel mee frutten want dan haalt ze uit. Ook plotseling omslaand weer, harde geluiden en verder alles wat zo’n beetje plotseling komt, daar houdt poes niet van, dat levert stress op en al naar gelang het karakter, geeft dat de nodige reacties. Dus wat doen wij, poezenliefhebbers die we zijn? Wij houden daar rekening mee. Poes krijgt een vaste eet- en poepplek, poes hoeft niet mee op vakantie, poes gaat niet zoals wel vaak een hond overal mee naar toe, en we veranderen zeker niet zomaar het voer van poes.

Als we hierbij stilstaan kunnen we ons afvragen waarom het voor de kat wel kan, maar voor onszelf en of onze kinderen zo lastig lijkt. In mijn praktijk werk ik ook hieraan met mensen, tot waar gaat je bereidheid? Zitten er grenzen aan en hoe kunnen we binnen deze grenzen een ritme tot stand brengen waarbinnen je wel in harmonie met je omgeving kan zijn, of met dat in je omgeving wat de grootste stressor is. Hooggevoeligheidsklachten doen een appèl op ons bewustzijn: Wat sluit bij ons aan en willen we toelaten in ons leven, op ieder niveau en daar steeds opnieuw voor leren kiezen.

Tijdens de gelijknamige lezingen ‘Hooggevoeligheid, ’t blijft een dingetje’ ga ik dieper in op de essentie van Hooggevoeligheid en wat het van ons vraagt. Ik vertel over mijn eerste kennismaking met Solum oliginosum, mijn relatie met hooggevoeligheid waarbij ik hoop mensen nieuwe gezichtspunten mee te geven. Kijk op de agenda voor data, locatie en aanmeldmogelijkheden en volg de evenementenkalender op IkKiesNatuurlijk.nl.

Voor het volledige overzicht van de blogs, maar ook andere van mijn activiteiten op IkkiesNatuurlijk.nl klik je op http://ikkiesnatuurlijk.nl/blog/babet-m-ch-bruns/

Interviews onderzoek Hooggevoeligheid en Solum uliginosum olie

Hooggevoeligheid en Solumolie
Vanuit mijn visie dat de essentie van hooggevoeligheid niet zozeer een energetische of psychologische is maar vanuit het fysieke lichaam verklaard kan worden, en dus hooggevoeligheidsklachten vanuit het fysieke kunnen uitwerken in het energetische, ontstond daaruit de voor mij logische gevolgtrekking dat klachten ten gevolge van hooggevoeligheid dan ook blijvend werkzaam kan zijn wanneer je deze vanuit het fysieke lichaam aanpakt. Dit leidde in 2004 tot het succesvolle onderzoek met Solumolie.

Klik op onderstaande links voor verschenen artikelen hierover:
Jonas Magazine maart 2005
Titel: Hooggevoelige door Solumolie weer gewoon mens.
Gezond nu, december 2005
Titel: In uw kracht!

‘Het is niet de kracht van de wereld die de gevoelige mens overweldigt,
het is de onmacht van deze mens zijn eigen kracht erin te kennen.’

hooggevoelig

 

Mobiel tijdschrift voor Pleegzorg over Het verwenste kind, december 2016

Dit is het verhaal van een totaal mislukte adoptie. Als baby wordt Babet in de steek gelaten door haar moeder. In haar adoptiegezin krijgt ze het gevoel dat ze niet aan het ideaalbeeld van haar adoptiemoeder kan voldoen. Het meisje begrijpt niet waarom ze steeds wordt afgewezen en wat ze anders zou moeten doen. De spanningen lopen steeds verder op en ontaarden in gevoelens van haat. In de beleving van haar adoptiemoeder is ze een kind dat alles met opzet verknalt. Het meisje is ook verdrietig omdat haar vader geen partij durft te kiezen. Eigenlijk wordt het hele gezin gegijzeld door de waandenkbeelden en complottheorieen van de adoptiemoeder.

Babet beschrijft treffend haar strijd om grip te krijgen op haar leven en de zoektocht naar haar eigenheid en zelfstandigheid. Ze kijkt terug als therapeut en onderzoekt hoe zij zichzelf en anderen weer op de goede weg kan zetten. Het is een krachtig verhaal met oog voor de verschillende partijen. Je krijgt er ook rillingen van, omdat zaken zo uit de hand lopen, zonder dat iemand alarm slaat. [FW]

Mobiel, is een onafhankelijk tijdschrift voor Pleegzorg en richt zich op allen die zich betrokken voelen bij het pleegzorgwerk. Het verschijnt 4x per jaar als tijdschrift en 2x per jaar online.

Klik voor deze recensie, op onderstaande link
boekrecensie-tijdschrift-mobiel-pleegzorg-nr-6-december-2016

Boekbespreking Het verwenste kind door Prof. Dr. René A.C. Hoksbergen (Emeritus hoogleraar adoptie)

Noot vooraf,
Onderstaande boekbespreking van Het verwenste kind schreef Prof. Dr. René Hoksbergen voor LAVAContact, tijdschrift voor LAVA_Goed thuis in adoptie, landelijke organisatie voor adoptieouders. Om hen moverende redenen koos de hoofdredactie van dit tijdschrift ervoor hier essentiele tekstdelen uit te verwijderen en/of aan te passen. Ik heb de uitdrukkelijke toestemming van René Hoksbergen om zijn oorspronkelijke bespreking voor publicatie te gebruiken. Hier nu volgt deze volledige boekbespreking.

Bij het hoofdthema van dit boek haal ik, als de nogal kritische beschouwer van veel wat met het afstaan van een kind en adoptie te maken heeft, opgelucht adem. Want het werd tijd dat er eens een autobiografisch verhaal verscheen van een geadopteerde die zowel voor haar biologische moeder ongewenst is – ze werd meteen na de geboorte afgestaan -, als voor haar adoptiemoeder (verder moeder). Het eerste komt veel vaker voor, hoe vaak weten we echter niet. Het tweede komt ook voor, waarschijnlijk minder vaak. Laten we echter bedenken dat het gewoon niet kan klikken tussen adoptiemoeder en kind en dat dit ‘niet klikken’ zover kan gaan, dat het kind zich ongewenst voelt. En laten we ons ook realiseren dat ouders nu eenmaal vaak een kind willen vormen en in een bepaalde richting gaan ‘duwen’. Voor adoptieouders is dit extra moeilijk, want genetisch gezien heeft het door hen te vormen kind met hen geen enkele gelijkenis. Is het dus maar afwachten hoe hij of zij is.

De op 12 september 1968 geboren Petronella Johannes Maria, roepnaam Ellie wordt negen maanden na haar geboorte opgenomen in het gezin Bruns, als Babet Maria Christina. Zij hebben dan al Paul van twee en een half geadopteerd. Na Babet komt vier jaar later Charlotte die een jaar jonger is dan Babet. Met Charlotte zal ze altijd goed contact hebben, met Paul niet erg.

Meteen in het begin van het boek volgt al een forse stellingname. Ze vergelijkt reacties van geadopteerde met een biologisch eigen kind, als in de media de vraag wordt gesteld, of ze vinden dat ze het goed hebben getroffen. Geadopteerde zal dan volgens Babet concluderen dat ze zeker niet zoveel materiële rijkdom en onderwijskansen bij de biologische familie gehad zouden hebben. Zou echter een biologisch eigen kind dezelfde nadruk leggen op de materiële mogelijkheden, vraag Babet zich af. Het gaat toch om liefde, hechting, wederzijds respect?

Vanaf haar 14e jaar trekt Babet zich steeds meer in zichzelf terug. Haar moeder heeft haar dan al verschillende keren heftig afgewezen, in de steek gelaten. Juist op momenten dat Babet haar aandacht zo hard nodig had. Met haar vader heeft ze aanvankelijk veel beter contact. Maar als de strijd tussen Babet en haar moeder werkelijk losbarst, meent hij voor zijn vrouw te moeten kiezen.

Door het boek heen bespreekt ze hoofdthema’s waar kinderen en zeker adoptiekinderen mee te maken krijgen. Bijvoorbeeld het begrip identiteit of: wie wil je dat ik ben? Terwijl Babet juist iemand is met een expliciete persoonlijkheid en een sterke eigen wil. Terwijl haar moeder kennelijk Babet’s identeit, de persoon die ze is, niet volledig accepteert. Voor moeder dus opgaat: “wie wil je dat ik ben?”.

Het is niet verwonderlijk dat ze op haar 17e wegloopt. Toch blijft ze contact zoeken, vooral met haar moeder, wanhopig lijkt het wel. Op haar 29e breekt ze definitief met haar ouders. Natuurlijk heeft ze suïcidale gedachten. Heeft ze vrijwel letterlijk gevochten met haar moeder. Valt het echter ook op hoe lang ze wanhopig gezocht heeft naar de liefde en erkenning van deze zelfde moeder. Het zich steeds maar weer afgewezen voelen, gevoelens van eenzaamheid, en de onzekerheid over zichzelf, zijn hoofdthema’s in Babet’s ontwikkeling. Zoals dit bij veel geadopteerden hoofdthema’s zijn.
Aan het eind van het boek krijg je toch hoop voor Babet. Ze blijkt vriendschapsrelaties aan te kunnen gaan en in het beroepsleven geniet ze als natuurgeneeskundig therapeut steeds meer bekendheid. Regelmatig geeft zij lezingen waarbij discussie centraal staat.

Het boek van Babet Bruns is boeiend, spannend bijna en zal niet alleen voor mij herkenbaar zijn. Het is uitstekend geschreven. De opbouw en structuur maken het boek erg geschikt voor discussies.

Dit boek is voor het adoptieveld en zeker voor hulpverleners een grote aanwinst.

Prof. Dr. René A.C. Hoksbergen,
Soest, 29 september 2016

Klik op de link voor de bespreking zoals gepubliceerd door de hoofdredactie van LAVA_Goed thuis in adoptie. http://www.adoptie.org/category/boekrecensies/